düşünmek için yazmak

# Anne Baba'yı hep yapılacaklar/edilecekler listesi tutmaktan hafızasını dumura uğratmakla eleştirirdi.
# Üzerimden o kadar çok enformasyon geçiyor ki gün boyunca, elime tükenmez kalemle işaret koymanın ötesinde, ufak kağıtlara not almaya başladım. (Abi'nin ne zamandır yaptığı bir iş, gerçi o ufak kağıtlara not alma eyleminin kendinden haz duyuyor.) Ve İstatistiksel Fizik çalışırken okuduklarımı anlamadığımı fark ettiğimde not alarak çalıştım.
# Şimdi de günlük tutuyorum. Amacıysa, gün boyunca aklıma gelen fikirleri biriktirebilmek, dikkatim başka uyaranlarla dağıldığında unutulup gitmelerini engellemek. (kişilik/kimlik'in hafızayla ilişkisini muhtelif cyberpunk edebiyattan iyice özümsediğimden, bu yaptığıma: 'tamamen difüze olmamak için hafıza biriktirme çabası' da denebilir.) Her yerden erişebilmek için de online ortam kullanıyorum.
# Beynime monte edilmiş bir 'hafıza'ya, ve dataları search etmek için de gözlerime monte edilmiş bir grafik arabirime ne kadar da özlem duyuyorum... (bu arama olayı da çok mühim. Sanırım şu andaki enformasyon kategorileme teknikleri aşırı birikmiş enformasyon okyanuslarını işlevsizleştirmeye başlıyor. Örnek de Ek$i Sözlük. Aramaya inanmak yetmez oldu. Buna uygun fasilite/(searching ve sorting) algoritmaları düşünmek lazım.)
# Demek benim hafıza da dumura uğrama sürecine girmiş. Çareyi siborglaşmada, protezlerde arıyorum. Al sana bir otonomluk kaybı örneği daha. İradeyi dikkati korumak yönünde kullanmak mı gerekir, yoksa böyle bir gereklilikten bahsetmek olumsuz anlamda muhafazakarlık mı? To be mi, not to be mi?